KADIKÖYDE BİR EV...

17/10/2009 -Kategori: HAYATA BAKIS

   Bugün ben ve sevgili babacığım ve Ayçam sabah kahvaltılığımızı(simit-peynir) alıp Moda  Caddesindeki Nezih Huzur Evine gittik...Ve huzur evi parkında hep birlikte kahvaltı yaptık...
  Oysa Huzurlu bir ev...
  Bir binanın, kapısında çatısında veya duvarında ne zaman "HUZUR EVİ" yazısını okusam huzurum kaçar. Zamanlı zamansız gizli ya da aleni buraları ziyeret ettiğimde, içlerinde huzurlu kişi görmediğim huzur evleri...
  Dimdik durandan, artık eğik bile duramayana kadar... Hiç dile getirmeseler bile sabit bir şekilde kapıya odaklanan gözleri ile gelecek olanları bekleyenlere kadar...Hala genç ve dinç olduklarını kanıtlamaya çalışan delikanlı dedelerden, yaşlılıktan ihtiyarlığa zorlu bir yumuşak iniş yapan ninelere kadar...Böyle mükemmel ortama rağmen içlerinde bir tekinin yüzünde huzur pırıltısı görmedim...
   Yaşlılık zordur, elden ayaktan düşmek, bir başkasına bağımlı halde yaşamak insanın içini acıtır. Yalnızlığa mahkum kalmak, gün gelip çoluk çocuk yerine duvarlarla konuşmak, sevdiklerinin sıcacık seslerini bile ayda yılda veya hiç duymamak onları öyle bir üzer ki... Dikkatle bakarsanız gözlerindeki o mahsun ifadeyi fark edersiniz sizde gülen yüzlerine rağmen. Çünkü onlarda sevmek ve sevilmek isterler, ilgi beklerler yakınlarından... Ne dengesiz bir kural...Oysa bir anne baba 6-7 ve hatta daha fazla çocuğa bakabiliyor ama bu kadar çocuk  bir anne babasına bakamıyor...Anne baba hakkı...Aman Allahım...
   Yıllar içinde yürekleri acılarla, üzüntülerle o kadar dolmuştu ki, son duraklarında huzur ararlar, dostça muhabbetler özlerler...Bu nedenle çeşitli sebeplerden dolayı huzur evlerinde son duraklarına çekilen yaşlılarımızdan ilgi ve alakayı esirgemeyelim ne olursunuz. Gün gelip  bizlerinde aynı durumlara düşeceğimizi unutmadan; sırça saraykarındaki kırıkları olabildiğince azaltmak adına olsun tüm gayretlerimiz...
      Ne dersiniz en yakınızdaki Huzur Evini ziyaret etmeye...Bir tatlı tebesüm bilindi Onlara bir yaşam hakkı tanır...
   Teşekkürler Nezih Huzur Evi ortam ve çalışan personel öyle sıcak ve içtenki birazcık olsada hüzünleri , yılların verdiği  yorgunlukları yok etmeye gayret sarfediyorlar... 

Not: Babaanne ve dedeciğim sizleri çok seviyorum iyi varsınız ve yanımızdasınız...